India

Dat ene land waar we NOOIT naartoe zouden gaan…

Bloed kruipt waar het niet gaan kan hé 😉 … Maar we zijn er toch echt. India. I guess nothing beats curiosity! Meerdere mensen uit mijn omgeving zullen beamen dat ik altijd heb gezegd NOOIT naar India te gaan. Er waren te veel aspecten die me tegenstonden: de hoeveelheid mensen, het feit dat Indiërs het concept privacy niet echt kennen (als je wel eens in de rij hebt gestaan met veel Indiërs weet je wat ik bedoel) en de supergrote kans op ziek worden… Maar hoe meer we reisden hoe groter de nieuwsgierigheid werd. Ik heb vaak gelezen dat veel reiziger een haat-liefde relatie met dit land hebben en ik moet zeggen: ik snap ze helemaal! :-)

We besloten het avontuur aan te gaan en hebben we een enkeltje geboekt naar New Delhi. Meteen kregen we een e-mail van ons hotel voor de eerste nachten met de waarschuwing over taxi chauffeurs op de luchthaven. Blijkbaar vertellen de chauffeurs je dat je hotel afgebrand/failliet/volgeboekt is, of dat de stad in oorlog is. Vervolgens brengen ze je naar een reisbureau (waar ze geld voor je ontvangen) en die jou wel even verder zullen helpen. Oké, bijzonder. Na wat kort gegoogel naar scams in India werd goed duidelijk dat dit geen uitzondering is, naast tientallen andere heftige scams. Hmmm… Dit is dus wel serieus! We hebben ons goed voorbereid. Wij gingen ons niet laten bedonderen. De adrenaline stroomde door ons lichaam en het voelde alsof we klaar waren voor oorlog! 😉

Na een superlange reis van meer dan 24 uur, kwamen we in het donker aan op de Indira Gandhi luchthaven. Missie nummer 1 was pinnen. Er waren 2 pinautomaten voor honderden mensen, die niet in de rij stonden maar een massa om de machines heen vormden en allemaal met elkaar meekeken. Oh ja, ze kennen geen privacy 😉 . Er tussen komen was moeilijk, maar na ongeveer een half uur konden we welgeteld maximaal 2500 Rupee (35 EU) uit de muur trekken. Niet eens genoeg voor de taxi en de eerste nachten in het hotel…

Maar gelukkig waren we wel goed voorbereid op de taxirit. We hadden een prepaid taxi ritje betaald en met ons bonnetje liepen we naar buiten. Na een heel gedoe van trekkerij aan alle kanten vonden we via het politiehokje de juiste taxi’s. De chauffeur wilde meteen het bonnetje uit mijn handen grissen, maar die is van ons en zonder dat bonnetje kunnen wij niet bewijzen dat we hebben betaald. Via een truc dat hij het bonnetje moest laten zien bij een slagboom bemachtigde hij toch het bonnetje en wilde deze niet meer terug geven. Nu zette Marvin toch echt zijn luide en intimiderende stem op. Het hielp :-) . Oké… adrenaline begint te stromen. “Ik ga even jullie hotel bellen om te kijken of alles goed is”. Gelukkig hadden we meteen een verhaal paraat dat we ze al hadden gesproken, dat onze vrienden nu in datzelfde hotel op ons aan het wachten zijn. “Oh…” Nog een paar ge-maars en moeilijke verhalen later had ‘ie toch echt een beetje door dat er met ons weinig te sollen viel. We maakten duidelijk dat we de route open hadden staan en deze via GPS op de voet volgden. Hij raakte duidelijk geïrriteerd, waarschijnlijk doordat dit ritje hem niet zoveel ging opleveren als verwacht, en begon agressiever te rijden. Gordels waren er niet, en het is voor het eerst in Azië dat ik echt m’n hart vasthield in de auto. Twee bijna-ongelukken en een paar grijze haren rijker, hebben we het toch echt gehaald. Samen met Google Maps en een ferme stem.

We zijn heel verstandig meteen naar bed gegaan zodat we de stad lekker fris konden verkennen. De volgende ochtend gingen we dan eindelijk lekker op pad. Precies zoals verwacht, druk, intens, vies, maar zo bijzonder! Na een overheerlijk Indiaas ontbijtje zetten we onze volgende stappen in de drukke stad. Toen begon scam nummer 2 duidelijk te worden. Ook weer gebaseerd op het reisbureau idee. Binnen 3 uur tijd zijn we door ongeveer 10 verschillende ‘aardige mannen’ benaderd die allemaal dezelfde vragen stellen: waar kom je vandaan / hoe lang ben je hier al/ is dit je eerste keer in India/ wat ga je hierna doen/ wat ga je vandaag doen? Precies deze vragen, in dezelfde volgorde. Allemaal super aardig, en ze lossen elkaar allemaal af met: die andere man heeft slechte intenties. “Maar ik niet, ik wil je alleen maar helpen”. En ze eindigen allemaal met: “Weet je wat jij moet doen? Je moet die kant op gaan, daar krijg je een gratis kaart van de stad! En daar kunnen ze je goed adviseren over de rest van je reis! Het is ‘government approved’.” Gelukkig speelt Marvin leuk het spelletje mee. Zo vertelt hij glashard dat we al maanden in Delhi zijn en dit echt al onze 40e keer in India is. Je moet hun gezicht zien 😀 … En op de vraag waar je vandaan komt zeggen we niet meer Nederland maar Suriname, om ze nog meer van hun apropos te brengen. Dan kunnen ze namelijk niet Amsterdam, coffeeshops of alle bekende Nederlandse voetbalspelers opnoemen om te laten zien dat ze je land kennen. Eén iemand probeerde nog het volgende: “Surinam? Ahh, nice country!”. De beste man bleek toch echt geen idee te hebben waar we het over hadden. Hilarisch!

We zijn er nu twee dagen, nog niet ziek geworden en nog niet belazerd. Alleen via de formele weg, want voor het museum betaalden wij helemaal officieel via een kaartje wel 32,5 x zo veel als een local (650 Rupee ipv 20). Ach ja! India here we are! 😀

 

Categories: India

9 comments

  • Esther de Neef

    Nou zeg, jullie worden wel echt doorgewinterde globetrotters! Zo goed als jullie al die vriendelijke, maar zeer opdringende Indiërs om de tuin weten te leiden! Geweldig! Genoten van jullie verhaal!

    Liefs, mamski
    XXX

  • Bert Keen

    Hey luitjes zo te lezen gaat het wel goed met jullie. Ik lees vaak jullie verslagen. Wat hebben jullie al veel gezien, echt heel gaaf. Echt super wat jullie doen. Wat zijn de plannen voor de toekomst?

    • elineulu

      Heeey Bert, wat leuk om wat van je te horen! En uiteraard ook om te horen dat je vaak verslagen leest :-) Super bedankt daarvoor! Na een maandje India reizen we door naar Zuid-Amerika! Dat zijn voor nu de toekomstplannen :-)

  • richelle

    Hahaahaaaaaa wat een prachtig verhaal en wat zijn jullie een goed reisteam. Jullie laten je niet gek maken. Echt heel grappig dit. Er staat jullie vast nog veel te wachten! Geniet ervan

  • Elsje

    Vermoeiend hoor om constant allert te zijn! Wel dapper dat je nieuwsgierigheid het heeft gewonnen. Hoop op fijne ervaringen voor jullie. Fijne jaarwisseling. Brassa van ons.

    • elineulu

      Ja dood vermoeiend, maar het is het toch zo erg waard! :-) Dat gaat vast goedkomen, en hopelijk hebben we contact! Brassa terug van ons en ook een hele fijne jaarwisseling!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *